از طناب گردنش

دریده تر

چشمهای سگ.

او به دریاهای بی اردک می اندیشد

من به اردکهای بی دریا.

تو رفتی بخوابی

و من ماندم و خوابهایی معطّل

دلی دست دوّم

غمی دست اوّل.

به کلاغان اقتدا کردیم

راهمان گمراه شد

                        آوازمان بر باد.

نمي‫دانم كه در عطر اقاقيها

به اين مهتاب افسونگر بينديشم

و يا اين گربه‫اي كه لنگ لنگان مي‫رود تنها.

1)

دلتنگ رفتنم

در جاده‫اي كه آخر آن توي مِه گم است.

2)

در ازدحام رنگ

گاهي مرا به آينه هم اعتماد نيست.

3)

باد كرده‫اند

            روي دست ميزبان

پرتقالهاي پوك.

خيابان بوي باران دارد

                      اينجا هم

سراغت را ازين گنجشكهاي خيس مي‫گيرم.

..

گره مي‫زنم صبح را با كبوتر

دلم كاش وا مي‫شد و

                      ابرها هم.

بار مِه سنگين‫تر از برف است؛

شانه‫هاي كاج مي‫دانند.

بين خورشيد و باران

 دو دل بود

ابر پاييز.

عصر، باران عجيبي باريد

اين خيابان ايكاش

تا ابد ممتد بود.

من مصادف شده‫ام با غم گسترده‫تري.